Mijn naam is Frits Bosch, ik heb 36 jaar in de eerste lijn gewerkt. Het persoonlijke contact met de client was altijd de basis voor mijn hulp. Cliënten konden binnen twee weken starten met de behandeling en het dossier bleef onder mijn eigen beheer zodat de privacy gewaarborgd bleef. Bij iedere cliënt zocht ik naar een passend hulpaanbod en vermeed zo veel mogelijk het plakken van etiketten. Vaak maakte ik gebruik van minimale interventies en eigen ervaringen om mensen in beweging te zetten.

Tijdens de stage van mijn studie psychologie begeleidde ik Willemijn. Zij was opgenomen in Amstelland, een sociotherapeutische gemeenschap van het Provinciaal ziekenhuis in Santpoort, omdat zij ‘niet meer kon praten’ . Er waren sterke aanwijzingen dat dit een emotionele oorzaak had. In die periode groeide bij mij al de overtuiging dat snelle psychologische hulp veel ellende kan voorkomen.

Op een oudermiddag herken ik de ouders van Willemijn die in een hoekje van de zaal staan en loop ik even naar hen toe om een praatje te maken. Haar moeder vertelt dat Willemijn altijd een enorme perfectionist was. Voor haar eindexamen mavo had zij zich over de kop gewerkt, was gezakt en had daarna een ‘zenuwinzinking’ gekregen. Via de huisarts werd zij verwezen naar Amstelland. Na de oudermiddag drink ik met mijn collega’s nog even een glaasje maar ik ben er niet helemaal bij met mijn gedachten. Wat zou er gebeurd zijn als Willemijn eerder hulp had gekregen? (citaat uit Help, de psycholoog verzuipt!’

Het persoonlijk contact met de client is altijd de basis geweest voor mijn hulp maar de laatste jaren maak mij grote zorgen over de verschraling en de verzakelijking van de hele GGZ.  Mensen met GGZ-problemen worden helaas steeds meer in vakjes gestopt. GGZ-aanbieders moeten productie draaien  en cijfermatige verantwoording afleggen aan zorgverzekeraars door middel van ongeschikte en privacygevoelige vragenlijstjes. Sinds de invoering van de marktwerking gingen grote GGZ-instellingen  concurreren in de eerste lijn met vrijgevestigden. Hun hulp was echter onpersoonlijker, hun medewerkers waren lager geschoold en hadden minder ervaring met het behandelen van de gevarieerde problemen die zich in de  eerste lijn aandienen zoals depressies en angstklachten in combinatie met relatie-en gezinsproblemen. Gevolg was dat  de psychologische hulp verschraalde, geen goede diagnoses werden gesteld en mensen met zware psychische problemen (aandacht stoornissen, autisme en persoonlijkheidsstoornissen)  van het kastje naar de muur werden gestuurd. Dat is curieus omdat GGZ-instellingen veel beter toegerust zijn om juist deze zwaardere groep patiënten te behandelen. Ik denk dan aan vierentwintig uurs bereikbaarheid, psychiatrische expertise en groepsbehandeling. Laten GGZ instellingen weer gaan doen waarvoor zijn opgericht: mensen helpen met zware problemen en niet gaan concurreren met vrijgevestigde psychologen in de basis-GGZ die veel meer kennis en ervaring hebben in op-maat behandeling  van cliënten met  relatief lichtere problemen.

Frits Bosch Gz-psycholoog  Voorzitter GGZ-opmaat Schrijver van het boek: ‘Help de psycholoog verzuipt!’ Dit boek is uitgegeven door Stichting Beroepseer en is te koop bij (online) boekwinkels of te bestellen bij  https://beroepseer.vrijeboeken.com/book/9789492458940-help-de-psycholoog-verzuipt.html