LVE: Toespraak bij afscheid van Peter Groen

//LVE: Toespraak bij afscheid van Peter Groen

LVE: Toespraak bij afscheid van Peter Groen

Toespraak bij afscheid van Peter Groen als directeur van LVE, Beleidsdag (20-09-2002)

Beste Peter,

De organisatie van de beleidsdag heeft gevraagd of ik een aantal woorden tot je wil spreken.Ik  voldoe graag aan dit verzoek.

Ik wil je namens de leden bedanken voor de enorme inzet waarmee je  in diverse functies landelijk actief bent geweest voor de eerstelijnspsychologen en neem de gelegenheid om jouw bijdrage in een historische context te plaatsen.

Je hebt in 1983 samen met o.a. Til Heerkens, Jan Derksen, Ben Muringer en ondergetekende aan de wieg gestaan van de NIP-werkgroep Eerstelijnspsychologen.  Vanaf 1985 –inmiddels had je je  portefeuille van penningmeester overgedragen- ging er een periode in van veel discussie. De meeste partijen in de GGZ namen ons niet serieus en waren van mening dat wij beter ondergebracht konden worden bij de RIAGGs. Wij werden wel betiteld als “dissonant”. Ons antwoord was toen :

“Dissonanten kunnen in muzikaal opzicht een muziekstuk spanning geven en het daardoor interessanter maken” . Deze discussies leverden veel publiciteit op. In twee jaar tijd zijn er 85 publicaties over de eerstelijnspsycholoog geweest in vak- en dagbladpers. Helaas bleef de gewenste erkenning ver weg.

Na deze turbulente periode volgde een periode van consolidatie waarbij het nieuwe bestuur, zich meer richtte op de kwaliteit van de psycholoog en het opbouwen van het ROEP-netwerk . Inmiddels was de Werkgroep een Sectie geworden met Til Heerkens als voorzitter. Er werden commissies opleiding, kwalificatie en registratie gevormd die moesten opboksen tegen een NIP-beleid dat, mede onder invloed van de toekomstige wet BIG in sterke mate op de klinisch psycholoog was gericht.

Graag lees ik U het volgende citaat voor:

“Het was, via de door Til georganiseerde beleidsdag de naar voren komende robuuste gestalte van Peter Groen die het eerstelijnsprofiel middels brochure, publiciteit, ROEP- AB- en tenslotte DB –herorganisatie een nieuwe impuls gaf”. Dit  is een citaat, dames en heren, uit een  artikel in de Nieuwsbrief geschreven door  toenmalig vice voorzitter Boudewijn Smeets over de beleidsdag van 1991.

Er zouden nog veel nieuwe impulsen volgen.

Tot 1997 ben je voorzitter geweest van de Sectie Eerstelijnspsychologen . In 1997 heb je samen met het DB van de Sectie de LVE opgericht- Miriam Cloin werd voorzitter-  en vanaf  2000 ben je directeur geweest van de LVE.

In totaal ben je 14 jaar landelijk bestuurlijk actief geweest voor de eerstelijnspsychologen waarvan 12 jaar onbezoldigd.

In de geschiedenis van de eerstelijnspsychologen   zijn er periodes van groei geweest en periodes van consolidatie. Opvallend is dat jij steeds werkzaam bent geweest in de periodes van groei. Als bestuurder ben je kennelijk meer pianobouwer dan pianospeler.

Diverse collega’s noemen als meest karakteristieke eigenschap je strategisch inzicht. Zo  heb je een aantal noodzakelijke stappen  gezet die in eerste instantie op weerstand stuitten maar later hun waarde hebben bewezen. Ik denk dan met name aan,de meer onafhankelijke positie tov het NIP, de contributieverhoging om beleidsmedewerkers te kunnen betalen en aan de leiding en organisatie van het LVE-buro.

Behalve binnen de vereniging heb je ook extern een respectabele staat van dienst opgebouwd. Je was een van de architecten van het convenant met de huisartsen en maatschappelijk werk. Je hebt prima contacten opgebouwd met het Ministerie van VWS en  hen kunnen overtuigen van de noodzaak van  miljoenen guldens subsidie  voor het Stimuleringsplan en voor de samenwerking met huisarts en maatschappelijk werk. Bovendien  heb je de voorwaarden gecreeerd dat ook eerstelijnspsychologen consultatie kunnen krijgen van de tweede lijn.

De eerstelijnspsycholoog heeft daarmee de erkenning gekregen die zij verdient .

De dissonanten van de jaren 80  zijn nu zelf gevestigde orde geworden. Elke gevestigde orde roept natuurlijk weer nieuwe dissonante geluiden op. In die zin is de geschiedenis van een vereniging en zijn leden net zo  cyclisch als die van onze clienten en hun familie.

De  naam Peter Groen zal wat mij betreft altijd verbonden blijven met de groei van de LVE  en de erkenning van de eerstelijnspsychologen. Het moment van je vertrek lijkt goed gekozen. Er staat heel erg veel op de rails:

Task Force, Kwalificatie, HKZ ,ICT,HHM, Korte lijnen, Tussen de lijnen, Driepartijenoverleg, Commissie Bartels, Commissie Evaluatie elgz, contacten met clientenbonden en natuurlijk de mogelijke opname van eerstelijnspsychologische hulp in het basisspakket vanaf 2004.

Ik kom aan het einde van mijn verhaal.

Je hebt samen met Miriam Cloin en veel andere collega’s  een prachtig instrument gebouwd. Het moest alleen nog even gestemd worden maar met de vaardige handen van pianostemmers Twijnstra en Gudde komt dit dik voor mekaar.

Ik heb er alle vertrouwen in dat de leden, Raad van Advies, het Bestuur, de Taskforce, de buromedewerkers met de nieuwe directeur Dick Nieuwpoort , het kwaliteitsnetwerk, de werkgroep Vergoedingen en  de beleidsmedewerkers de goede toetsen van het instrument weten te vinden.

Frits Bosch

2018-03-12T14:14:13+00:00Lezingen en toespraken|